Tuberosis

Jean-Claude Ellena: «Pewnego przyjemnego jesiennego wieczoru, w złotym świetle, nagle ogarnął mnie chłód. Zima miała nadejść o świcie. Otwierając drzwi wejściowe, odwróciłem się, by ostatni raz spojrzeć na ostatnią łodygę kwiatów tuberozy, daru lata, które przetrwało, myśląc, że rano pójdę ją zerwać, by upić się jej zapachem jeszcze przez kilka dni. Od tamtej pory, gdy sztuczne światła odpowiadają nocy, tuberoza roznosi swoim miękkim głosem zapach jaśminu, śliwki i przypraw. To szept, jak powiew wiatru, który nie męczy. I każdej nocy, około północy, jej głos gaśnie, byśmy mogli czekać na ten sam moment następnego dnia. Jej zapach jest jak jej życie – zaprogramowane. Jest w tym kwiecie coś z postaci Szeherezady, która każdej nocy opowiada historię o ucieczce przed śmiercią. Robiła to tak dobrze, że jej historia, wciąż żywa, stała się perfumem.»