Tuberosis

Jean-Claude Ellena «Op een mooie herfstavond, in het gouden licht, overviel de kou me plotseling. De winter zou bij zonsopgang komen. Terwijl ik de voordeur opende, keek ik nog een laatste keer naar de laatste stengel van de tuberoosbloemen, een geschenk van een overlevende zomer, denkend dat ik hem 's ochtends zou plukken om nog een paar dagen te genieten van de geur. Sindsdien, op het moment dat kunstlicht reageert op de nacht, verspreidt de tuberoos met haar zachte stem een geur van jasmijn, pruim en specerijen. Het is een fluistering, als een briesje, dat niet vermoeit. En elke nacht, rond middernacht, sterft haar stem weg, zodat we hetzelfde moment de volgende dag kunnen afwachten. Haar geur is als haar leven, geprogrammeerd. Er is in deze bloem iets van de figuur van Sheherazade die elke nacht een verhaal vertelt om de dood te ontvluchten. Ze deed het zo goed dat haar verhaal, nog steeds levend, een parfum is geworden.»